نتیجه اش زیباست وقتی این دو را پیوند می زنیم؛

اینکه فرمودند: زکات زیبایی پاکدامنی ست

و اینکه پرداخت زکات دارائیت را افزون می کند.

حالا آنان که زیبایی بیشتر می خواهند، بسم الله

السلام ای حضرت سلطان عشق
یا علی موسی الرضا ای جان عشق
السلام ای بهر عاشق سرنوشت
السلام ای تربتت باغ بهشت

گفت : آنقدر که بگویی…

السلام علیک یا علی بن موسی الرضا (ع)

راه آسمان باز است، پر بکش

او همیشه آغوشش باز است، نگفته تو را میخواند ؟

اگر هیچکس نیست، خدا که هست…♥♥

روزی آن اسب از دست پیرمرد فرار کرد و در صحرا گم شد.

همسایگان برای ابراز همدردی با پیرمرد، به نزد او آمدند و گفتند:

عجب بد شانسی‌ای آوردی

پیرمرد جواب داد: بد شانسی؟ خوش شانسی؟ کسی چه می‌داند؟

چندی بعد اسب پیرمرد به همراه چند اسب وحشی دیگر

به خانه‌ی پیرمرد بازگشت.

این‌بار همسایگان با خوشحالی به او گفتند: عجب خوش شانسی‌ای

آوردی!

اما پیرمرد جواب داد: خوش شانسی؟ بد شانسی؟ کسی چه می‌داند؟

بعد از مدتی پسر جوان پیرمرد در حالی که سعی می‌کرد یکی از آن

اسب‌های وحشی را رام کند از روی اسب به زمین خورد و پایش شکست.

باز همسایگان گفتند: “عجب بد شانسی‌ای آوردی!” و این‌بار هم پیرمرد

جواب داد: “بد شانسی؟ خوش شانسی؟ کسی چه می‌داند؟”

در همان هنگام، ماموران حکومتی به روستا آمدند.

آن‌ها برای ارتش به سربازهای جوان احتیاج داشتند.

از این رو هرچه جوان در روستا بود را برای سربازی با خود بردند،

اما وقتی دیدند که پسر پیرمرد پایش شکسته است و نمی‌تواند

راه برود، از بردن او منصرف شدند/

“خوش شانسی؟ بد شانسی؟ چـــه می‌داند؟

هر حادثه‌ای که در زندگی ما روی می‌دهد، دو روی دارد.

یک روی خوب و یک روی بد.

هیچ اتفاقی خوب مطلق و یا بد مطلق نیست.

بهتر است همیشه این دو را در کنار هم ببینیم.

زندگی سرشار از حوادث است…

بیاد گل یاس کبود علی (ع)

حضرت زهرا دلش از یاس بود                            دانه های اشکش از الماس بود

اشک می ریزد علی مانند رود                               بر تن زهرا  ،  گل یاس کبود

امروز نمی دانم به دل زخم خورده وبی تاب علی چه بگویم ، امروز که تمام هستی اش را از دست داده ،  امروز که دار و ندارش را،   بهارش را از او گرفته اند ، مدینه سر تا سر از یاد زهرا سر شار شده ، دیگر نباید سراغ مزاری را گرفت ،  غم های دلم از بهر زخم های دل زهرا و علی بیت الحزان شده …

دلم از غم فاطمه دیگرتوان ندارد ، ای بی نشان ترین من نشانی ضریح گمشده ات را از که بپرسم  ، که هرکجا می روم  پر از نشانه های زهرائیست ،  بر دل های کویر گونه ی ما ببار  ای باران بی انتهای الهی ،  ای زلال کوثر،  ای بهار کوتاه ،  ای عصاره ی عصمت ، ای آیینه ی پاکی ،  در شکوه مقام تو حیرانم ،  امروز دلم با توست  پر از  ناله هایی زهرایی .

کاش فقط یک شب…. فقط یک شب…..  بعد از دعا برای همگان برای خودت هم دعا می کردی .

مگر تو ریحانه ی النبی نبودی  دیگر پهلوی شکسته برای چه ؟ مگر تو یاس علی نبودی این هجران پر پر  برای چه ؟ تو یاس کبودی بودی که علی  از داغ رفتنت الماس چشم هایش را هدیه به چاه کرد .

فاطمه جان از بهر کدامین دردت بگریم  نمی دانم مگر آنها نمی دانستند  یاس علی تاب فشار در و دیوار را ندارد.

خورشید کلبه ی علی ، چه تنها سفر کردی  ،  چه غریبانه زیستی و چه غریبانه تر رفتی ،  در هجدهمین بهار عمرت چه پاییزی را هدیه به چشمان گریان کردی … واحذناه !  تو که بهار بی خزان محسن هایت بودی ،  در وداع شبانه ات با پلوی شکسته خانه ی گلین را چه عاشقانه به امید ترک بهشتی پدر ترک گفتی آنقدر غم بار که علی گره ی بغضش را وا نکرد .

رفتی ونماندی تا برای حسین تنهایت عزا بگیری  وبا پهلوی شکسته ات کفنی از جنس یاس به تنش بپوشانی  ماه شب های حسن چه شد که تن لطیفت  مهمان ستاره ها شد  وهر نفسی را پر از شراره ها کردی

کبودی های روی تن پاکت  خاکی از جور و جفای زمانه و ضربت تازیانه ی بود.

آواره ی هر کویم  در سکوت شب های فاطمیه به درد و دل های علی و هق هق محسن هایش بیندیش !